|
|
วันไหว้ครู
อาบัม บูเร บาลาก้า จะเริ่มยังไงดี วันนี้แม่ดูอึนๆ ไปเลย ก็หยุด 2 วัน รู้เรื่องกะใครเขาที่ไหนว่าวันนี้เขามีไหว้ครูกัน ไปถึงก็เห็นต้นไม้ต้นไร่ประดับประดาใต้ตึกเรียนซะสวย แถมด้วยเพลงบรรเลง แม่ผึ้งก็เริ่ม เอ๋ วันนี้ต้องเป็นวันพิเศษแน่ๆ หันไปเห็นเด็กๆ ถือดอกเข็ม บางคนก็ถือธูปเทียนมาด้วยน้า แม่ผึ้งถึงบางอ้อ "วันไหว้ครู" ซื้อบื้อจริงๆ แม่ผึ้ง ต่อมาแอบได้ยินเพื่อนแม่ๆ คุยกับครูว่า ให้ผู้ปกครองขึ้นได้ตอน 8.30 แม่ผึ้งตาโตเลย อิอิ ได้แอบดูคอปเตอร์อีกแย้ว แต่ กล้องหล่ะ ปกติพกทุกวัน พกให้มันหนักไหล่ พกเอาไว้ประดับบารมี แต่วันนี้ มันยังซ่อนอยู่บนหลังตู้ เพราะกัวคอปเตอร์แย่งมาเล่นตอนกลางคืน แป่ว เศร้าละทีนี้ เอาหล่ะ แอบดูอย่างเดียวก็ได้ ขึ้นไปชั้น 4 มีโต๊ะอยู่กลุ่มหนึ่งให้ผู้ปกครองนั่ง แม่ผึ้งก็นั่งแถวหลัง ด้วยความเฉิ่มเบ๊อะ แม่ผึ้งก็เดี๋ยวนั่งเดี๋ยวยืน ก็คอปเตอร์อยู่ห่างแม่ไป 1-2 เมตรเองนี่ อยากให้ลูกเห็นจังเลย ทำยังไงลูกก็ไม่เห็น แอบส่งซิกให้ครูสะกิดคอปเตอร์ให้ ครูก็ไม่รับมุกอีก ครูมินท์ดันชี้โบ้ชี้เบ้ว่านั่นไงคอปเตอร์ แม่ผึ้งก็เออออห่อหมกไปตามเรื่อง ที่จริงคืออยากให้สะกิดคอปเตอร์ให้ไง เอาไงดี ส่งกระแสจิตก็แล้ว เพ่งไปที่แผ่นหลังก็แล้ว ไม่หันมาเลย แม่ผึ้งก็เลยเป็นพ่อแม่อาสา ถือดอกกุหลาบ เข้าแถวไปไหว้นักบุญหน้าเวทีนู่น (อยากให้ลูกเห็นไง) สำมะเร็จลูกเห็น ลูกยิ้มตาหยีเลย ดีใจมาก ทีนี้พอแม่ผึ้งเดินไปไหน เขาก็จะมองตามทุก 3 นาที พร้อมยิ้มตาหยีสุดๆให้แม่ผึ้ง จนมานั่ง ก็ยังยิ้มตาหยีส่งปิ๊งกันอยู่ทุก 3 นาที หันไปมองพ่อแม่น้องอยู่เสียง เพื่อนคอปเตอร์ อ้าวเขาไปแล้วนี่หว่า แต่แม่ผึ้งยังนั่งทน นั่งนาน นั่งอยู่นั่น จนครูประจำชั้นออกไปร้องเพลง และกลับมาที่แถว โฆษกหน้าเวทีบบอกให้เด็กๆ ไปบอกรักครู แม่ผึ้งก็มองไปไหนสักพักหนึ่ง กลับมามองที่คอปเตอร์ คอปเตอร์เป็นเด็กคนแรกที่เข้าไปกอดครูส้ม (ยืนคนที่ 5 ของแถว) แถมบอกรักครูด้วย แม่ผึ้งเห็นครูเอากระดาษซับน้ำตาด้วย แม่ผึ้งเลยน้ำตารื้นๆ ด้วยความซึ้งใจ ไม่นาน คอปเตอร์มองมาทางแม่ผึ้ง แม่ผึ้งก็รู้ตัวแล้วว่า ควรชิ่งได้แล้ว ก็บ้ายบายด้วยสีหน้าแบบว่ายังซึ้งอยู่ คอปเตอร์มันออกจากแถว ด้วยภาพที่น่ารักมาก ครูก็มองตาม ทุกคนคิดว่าคอปเตอร์คงเดินมาบอกรักแม่เหมือนตอนบอกรักครู แต่ที่ไหนได้ พอมาถึงตัวแม่ผึ้ง แม่ผึ้งกอด หอมแก้มกันแบบซึ้งๆ อยู่ดีๆ คอปเตอร์ก็มองหน้าแม่แบบซึ้งๆ แล้วพูดว่า "หนูจะกลับบ้าน" พร้อมเสียงปี่ที่ดังลั่นขึ้นมา แม่ผึ้งเลยนึกในใจว่า "ซวยแล้วกรู" ทีนี้ต้องอุ้มจากชั้น 4 ลงมาชั้น 2 ไปส่งถึงในห้อง คอปเตอร์ยังร้องอยู่ แม่ผึ้งก็เลยอุ้มพาไปหาครูส้ม และสักยันต์เสือเผ่นอย่างเร็ว เฮ้อ เป็นแม่คนนี่มันยากจิงๆ แต่แม่ก็รักลูกที่สุดเลยนะ แถมวันนี้แม่ภูมิใจมากๆ ที่เห็นลูกแม่ไปกอด บอกรักครู แถมลูกแม่ไปทำเป็นคนแรกซะด้วย แม่ละปลี้ม!
Posted on Thu 12 Jun 2008 12:51
| ||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||
